1 Μαΐου 2012

ΠΕΡΑΤΑΡΙΣΣΑ

Έμοιαζε ποτάμι ο δρόμος,
κι εσύ αγέρωχη περατάρισσα
στο συναγμένο πλήθος,
με πόδια γυμνά,
με ξέπλεκα μαλλιά,
στήθια μισοκρυμμένα
και γερακίσιο να κόβει μάτι.

Κι ως έφτασες στο γύρισμα,
στη γέφυρα καπούλια,
αντρειεύτηκες αψίχολη,
αγριόπετρα να σπιθίζει
κι άφηνες ακόνιστη φωνή
να καλεί και να προστάζει.

Σε λόγιασα καπετάνισσα ,
σε είδα αντρογυναίκα
και θάρρεψα τις μνήμες μου,
τις πεθυμιές τις κάφτρες,
να ξετυλίγονται σχοινί,
νερό ν’ αφρίζει πίσω,
να γίνονται ξοπίσω σου πομπή,
να σε προλάβω να διαβώ
στο όνειρο μαζί σου.