2 Μαΐου 2012

ΤΙ ΜΕΡΑ ΚΙ ΑΥΡΙΟ

Τάχα, τι μέρα κι αύριο για μας θα ξημερώσει,
τι τάχα θα ’χουμε διαφορετικό να πούμε
και τι να καρτερούμε,
σαν εξαντλούμε ανύποπτοι το πάθος της ψυχής μας
στην αξιοπιστία του παλιού, στη σιγουριά του ίδιου
και στις καλές προθέσεις;

Μας έμαθαν να είμαστε και λίγο αμφισβητίες,
ίσα ν’ ανακαλύψουμε στην ευπείθεια τις αξίες
και τη χειραφέτησή μας,
και χάσαμε τη διάθεση της αγνής αλαζονείας,
το ένστικτο της εξέγερσης και της διαμαρτυρίας,
χωρίς απογοητεύσεις.

Μικρές χαρές μας πύκνωσαν τις ίδιες απαντοχές,
μείναμε μόνοι σαν σχήματα κι αόριστες μορφές,
ρηχή ζωή να υπηρετούμε.
Ποτέ μας δε θα μάθουμε σε ποιον ανήκει ο κόσμος,
κι ας ξέρουμε καλά ποιος έπρεπε να τον φτιάξει,
προορισμό να έχει.

Πώς τάχα αύριο θα πάρουμε απ’ τη ζωή μεράδι,
ποιο τάχα θα ’ναι βέβαιο και τι αληθινό,
χωρίς απορίες το πρωί και αγανάκτηση το βράδυ;