2 Μαΐου 2012
Είναι οι μέρες μας μικρές κι ασήμαντες
καθώς τις σημαδεύουν οι απουσίες και οι προσμονές,
οι νύχτες μας μεγάλες κι αλύτρωτες,
καθώς αντέχουμε στις αλήθειες και τις δοκιμασίες
και τα χρόνια μας θολά που τα ξοδιάζουμε
με ανήμπορες και φιμωμένες σκέψεις,
που μικραίνουμε τα πάθη μας
και λιγοστεύουμε τα όνειρά μας
κι ας ξέρουμε πως δε θα γλιτώσουμε
από την απορία και το φόβο,
έτσι στα ρηχά που αράζουμε
και στο λίγο που επιλέξαμε να αρκεστούμε.
Λέγαμε να ξεφύγουμε
από τις αναφορές και τις συνήθειες,
να φέρουμε τ’ αδιέξοδα σε ηρωικές προσπελάσεις
και συνειδητά να παρεκκλίνουμε
σε αποχρωματισμούς και ανταρσίες
να φτάσουμε στο δρόμο μας
και στις δικές μας μέρες,
απέναντι από ανήσυχες εποχές
και περισσές ευθύνες ,
γιατί η συγκατάθεση του νου και η συμφωνία
σε πειθαρχημένα σχήματα και συμβιβασμούς,
φάνταζε πιο επώδυνη απ’ της ψυχής τη διαμαρτυρία.
Όμως φτωχύναμε κι εμείς στα στερεότυπα,
ιδανικοί αυτόχειρες στο λόγο και το χρόνο.
Καθρεφτιστήκαμε μ’ ευγνωμοσύνη στα ίδια τρόπαια
που λαφυραγωγήσαμε απ’ τη συνετή κοινωνία
κι ακολουθήσαμε μοιραία
σε ευθείες γραμμές και λεωφόρους ,
αυτά που βλέπαμε και όχι αυτά που νιώθαμε ,
θαρρώντας πως κι αν δεν δημιουργήσουμε κάτι
θα πάρουμε αυτό που μας ανήκει.
Έχουν κι οι νύχτες οι αλύτρωτες,
φόβους κι αρνήσεις και βαθιές παραιτήσεις,
με βίαιες ομοιότητες και ταυτίσεις.