2 Μαΐου 2012
Ανάμεσα στο πυκνό κι ανοικονόμητο πλήθος
που γυρόφερνε τη σιωπή και την ασφυξία του
μεταξύ απορίας, καγχασμού και ειρωνείας,
όριζε αδιάκριτα το δικό της πλάνητα χώρο
κι αυθόρμητα τραμπάλιζε σε αυθαιρεσίες,
προκαλώντας συμπεριφορές και μαρτυρίες.
Με χειρονομίες σπάθιζε καθωσπρεπισμούς κι αξίες,
δαχτυλόδειχνε πρόσωπα αχνά και αγιοσύνες,
και αθυρόστομη, και αυθάδης, χωρίς αναστολές,
με χαρακτηρισμούς κι ακατονόμαστες βρισιές,
μαστίγωνε αυτιά υπάκουα, μαθημένα,
κι έγδερνε υποχόνδρια μυαλά, συμβιβασμένα.
Με αβέβαιο θυμό και άλλοθι τον οίκτο,
κατέφευγαν σε αφορισμούς και συμπαιγνίες.
«Είναι η Τρελή. Τι φταίει για όσα λέει
και πώς να της καταλογίσεις ευθύνες κι ενοχή» ;
Το φόβο τους πιο μακριά δεν ήθελαν να πάνε
και μάζευαν τα λόγια της, του γέλιου απομεινάρια.
Ζωή φτωχή κι ασυνάρτητη, τ’ ανθρωπομάνι μέγα,
αμάθητο στην οργή, στην τάξη σπουδαγμένο,
βόλευε τις μέρες του μικρές στις συνήθειές του,
και μόνο η τρελή ακόντιζε βλαστήμιες,
αλήθειες που κανείς δεν άκουγε ούτε και ενοχλούσαν,
ξένοι που έμαθαν να φεύγουν χωρίς ν’ανησυχούν.