2 Μαΐου 2012

ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΕ Η ΑΝΑΤΟΛΗ

Της οργής το φεγγάρι,
χλώμιασε απόψε στη γειτονιά της θλίψης
και η νύχτα ‚χίμαιρα και πομπή του πόνου,
σκόρπισε τ’ άμαθα των άστρων τα όνειρα.

Στέρεψε η ψυχή από αυταπάτες
και στέγνωσε στην άκρη των πόθων.
Η μνήμη χάθηκε στις στοές της
και τ’ όνειρο αιμορράγησε στη μοναξιά και το φόβο.

Ανείπωτοι με λέξεις απόψε οι καημοί,
τα πάθη μας σιωπηλή κραυγή και ρίγος,
όλα κρυφή διαδρομή στο άπειρο των ματιών σου
και την ιερότητα του κορμιού σου.

Απόψε κυλούν οι ώρες αξημέρωτες
και οι παλιοί καιροί σημαδεμένοι.
Μούχρωμα οι δισταγμοί κι η σύνεση,
όλα σιωπή και μια βαθιά πληγή.

Στ’ όνειρο δρασκελίσαμε νύχτα,
μαζέψαμε φως του ήλιου σε πρωινά.
Πώς έγινε και η ανατολή που περιμέναμε
δεν έφτασε στη ζωή μας;