20 Φεβρουαρίου 2024Πηγή: alexandris23.net — Γιώργος ΑλεξανδρήςΆδεια: Creative Commons Αναφορά Δημιουργού 4.0 Διεθνής (CC BY 4.0)
Λαμπύρισε ο ήλιος στ’ ανοιχτό το παραθύρι
κι αντίφεξε διπλή η χαρά στης νιας τα μάτια.
Και σκίρτησε η καρδιά της.
Γλυκόλαλο πουλί κελάηδησε στο κοντινό δεντρί.
Άκουσε ο νιος το κάλεσμα το κρυφό και βγήκε.
Τρελά φτερούγισε η πεθυμιά του.
Της ελιάς τα φύλλα μοιράστηκαν φιλιά και χάδια.
Παιχνίδισε ανάμεσα πολυπόθητος καημός ο άνεμος
και γέμισαν τα στήθια τους ανάσες.
Μοσχομύρισε η γαριφαλιά ντυμένη στα γιορτινά της
άνοιξε και η τριανταφυλλιά την κόκκινη αγκαλιά της
και πήρε χρώμα και άρωμα η ζωή τους.
Στις ξέφραγες αλάνες έπαιζαν και φώναζαν παιδιά.
Τα έβλεπαν γιαγιές και μάνες και προτρέπαν γελαστά,
τρέξτε‚ παίξτε, στο κυνηγητό όλοι μαζί.
Στην απάνω γειτονιά τραγούδια, γάμοι και χοροί.
Η καλημέρα απάντημα κι ευχή στις ανθόσπαρτες αυλές
και η πόρτα του γείτονα ανοιχτή.
Στους δρόμους χειραψίες σφιχτές‚ γέλια και μαντάτα.
Περιβόλια οι πλατείες με στενές φιλίες και συντροφιές
να έχει άπλα κι αποκούμπι η ζωή.
Των αστεριών οι λάμψεις και του φεγγαριού η στράτα,
φεγγοβόλημα ψυχής, σπονδή αγάπης και λατρείας.
Φωτοδότρα η αγρύπνια, ανθρωπιάς και πίστης.
Ροδόσταμα στα χείλη ο λόγος και το βλέμμα πλησμονή.
Στέριωμα και αρμονία των ονείρων η επόμενη ημέρα.
Υπάρχει αγάπη, κεντίδι, ομορφιά και χάρη.