Nikos Alexandris

Remote Sensing Scientist, Dr

email
@twitter | freenode NikosA | github
gpg Fingerprint 0x9053534B693C4FB3

/india-first-thoughts

Ινδία, πρooίμιο

Ενθουσιασμός. Πρώτη επαφή, ανησυχία, Σοκ, φόβος, χαρά, συγκίνηση. Ύστερα η εξοικείωση. Χρειάζεται να δώσει κανείς χρόνο στην Ινδία.

Προοίμιο ο ενθουσιασμός, παιδί της άγνοιας και της ιδιοσυγκρασίας (μου).

Η πρώτη επαφή. Ένας Ινδός, συνεπιβάτης στην πτήση από Abu Dhabi για Delhi, μου είπε να κάμω υπομονή. Οι πρώτες μέρες θα θέλουν να σε διώξουν, να μείνεις όμως είπε.

Μετά την προσγείωση, μέσα στο αεροδρόμιο, οι πρώτες εικόνες, τα πρώτα ακούσματα. Κόσμος πολύς, φορεσιές αλλιώτικες, χρώματα ποικίλα. Γλώσσες άγνωστες, όχι ευρωπαϊκές. Το διαφορετικό είναι γοητευτικό, συγχρόνως όμως και απειλητικό. Οι υποδοχείς και οι ελεγκτές είναι εμφανέστατα κορεσμένοι από τις μονότονες και επαναλαμβανόμενες ενέργειες ελέγχου των διαβατηρίων.

Είναι μεσάνυχτα, περασμένες τρεις. Έξω με περιμένει ένας οδηγός. Σαρώνω περισκοπικά το χώρο. Φαντάσου τι θα γίνεται την ημέρα, λέω στον εαυτό μου προσπαθώντας να εκτιμήσω τα μύρια οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα. Η πρώτη χειραψία. Απλή. Μου δίνει μια κάποια ηρεμία. Η χειραψία είναι η επιτομή της προσπάθειας δυο αγνώστων να επικοινωνήσουν. Τουλάχιστον για τους πολιτισμούς που την εξασκούν.

1σαμαράκια

Η διαδρομή από το αεροδρόμιο σε έναν ξενώνα με το ταξί είναι κάπως ευχάριστη.  Οι δρόμοι έχουν τα προβλήματα τους. Η κίνηση όμως είναι λιγοστή και τα αυτοκίνητα υπακούν στα αμέτρητα speed-breakers1. Φτάσαμε στο Vasant Kunj, Block C/9. Είναι νύχτα και δυσκολεύομαι να ταξινομήσω την περιοχή. Είναι «καλή» γειτονιά ή όχι; Στον ξενώνα με υποδέχεται ο οικοδεσπότης. Η δεύτερη χειραψία.

Οι πρωινές ώρες κύλησαν με αγωνία επειδή ετοίμαζα μια ομιλία σχετικά με το GRASS GIS στα πλαίσια μιας εκπαιδευτικής εκδήλωσης στο TERI University. Λίγες ώρες μετά την προσγείωση. Ακόμη όμως αισθάνομαι ότι ζω υπό την επήρρεια της μεφλοκίνης. Το πρώτο μέρος της ομιλίας δεν πήγε καλά. Η ελεύθερη συζήτηση όμως με τους φοιτητές ήταν καλή.

Μετά, μια κάποια ανησυχία, απόρροια του αμέτρητου. Και το πρώτο Σοκ, θραύσμα της εκρηκτικής ανισότητας. Δυόμιση μέρες κάπου μετα-κινούμενος ανάμεσα σε 22.000.000 ανθρώπινα σώματα.

Αυτό σημαίνει fuzzy. Ή μάλλον, fuzzy σημαίνει NCR. Πάλι λάθος — το ακρώνυμο NCR είναι συνώνυμο του λήμματος fusion! Δηλαδή, μια Jaguar ακινητοποιημένη μπροστά σε κάποιο σηματοδότη, της οποίας τα παράθυρα ανα-/επι-μένουν να κατέβουν ξυπόλητα και ημίγυμνα, μα ακλόνητα, παιδάκια.

Παρατηρώ, μόνο. Έχω αναστείλει την εξωστρέφεια μου. Η αποπνικτικά ρυπασμένη ατμόσφαιρα από καυσαέρια, σκόνη και απορρίμματα, με ανησυχούν ακόμη περισσότερο. Τα δεκάδες, εκατοντάδες — όχι, όχι, πρόκειται για χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες ζητιανάκια, παντού, σε όλους τους δρόμους, σε κάθε νησίδα, σε κάθε ακάλυπτο χώρο. Αν αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να διαχειριστείς, με κάποιο τρόπο, την Αλήθεια, καλύτερα να μην βγεις βόλτα στο Δελχί. Η Αλήθεια όμως είναι ότι πρέπει να βγεις.-

Ο πρώτος φόβος, ένας μάλλον μεθυσμένος αστυνομικός με ανακριτική διάθεση. Από που είσαι; Τι δουλειά κάνεις; Γιατί ήρθες εδώ;

Η συνοδεία μου προσπαθεί ήρεμα να διαλευκάνει. Ο υποψιασμένος όμως φαίνεται να μην πείθεται, και το πιο τρομακτικό, να μην αλλάζει ύφος και διάθεση. Πράγματι, το σκέφτηκα άμεσα κι εγώ: τι ήρθε να κάνει ένας λευκός, δήθεν επιστήμονας, στην Kurukshetra; Κάτι δεν κολλάει. Οι συνάδελφοί του είναι ιδιαίτερα φιλικοί και δείχνουν αξιοσημείωτο σεβασμό απέναντι σε κάποιον που έχει τον τίτλο του διδάκτορα. Φοβάμαι. Ο (διεφθαρμένος) αστυνομικός γνωρίζει πλέον που μένω. Ένας λευκός (=πλούσιος), σε μια έρημη γειτονιά μιας ξεχασμένης μικρής πόλης στην Ινδία. Ποιος θα νοιαστεί; Τη νύχτα κάποιοι σάρωναν τις γειτονιές με δυνατά σφυρίγματα, τρομαχτικά ουρλιαχτά και επιδεικτικά χτυπήματα λοστών στο τσιμέντο. Έρχονται να με απαγάγουν, σκέφτομαι. Θα αναθεωρήσουμε Το Εξπρές του Μεσονυχτίου. Πρωταγωνιστές εγώ κι ο αστυνομικός. Το θύμα και ο θύτης. Παράνοια. Ο ορισμός του άγχους!

Μετά από δυο μέρες, αδερφικός φίλος, με τον οποίο μαζί είμαστε στο αστυνομικό τμήμα για να δηλώσουμε την επίσκεψή μου, μου εξήγησε ότι υπάρχει ένας φύλακας που ποδηλατεί στις γειτονιές τη νύχτα και κάνει αισθητή την παρουσία του για να αποθαρρύνει πιθανές διαρρήξεις. Μάλιστα. Ντρέπομαι. Πως το επέτρεψα αυτό στον εαυτό μου; Την ημέρα, άλλωστε, διαπίστωσα ότι είμαι σε μια μεγάλη πόλη, με πολύ κόσμο. Κόσμο απίστευτα ευγενικό.  Αχ, ο (αδικαιολόγητος) φόβος του θανάτου, υπό το αποπροσανατολιστικό πρίσμα της άγνοιας, σα να διαρκεί περισσότερο από κάθε άλλο συναίσθημα.

Η πρώτη χαρά. Πρωινή βόλτα στη γειτονιά. Παιδικά χαμόγελα, φιλικές διαθέσεις, φιλόξενες συμπεριφορές. Τα παιδιά ρωτούν για το όνομά μου, οι παππούδες για την καταγωγή μου. Προσφέρουν σπιτικά εδέσματα. Έτσι δεν ήταν και στα μέρη μας; Μετά στην αγορά, στο κέντρο της πόλης. Άγνωστοι που θέλουν απλά να μου σφίξουν το χέρι, να με καλωσορίσουν στην Ινδία, να με ρωτήσουν από που έρχομαι. Μου ζητάνε να τους φωτογραφίσω και να φωτογραφηθούμε. Με ρωτούν αν μου αρέσει η Ινδία. Έπειτα, η πρώτη συγκίνηση.Ένας πατέρας μου ζήτησε να φωτογραφίσω τα παιδιά του. Αργότερα την ίδια ημέρα, ακόμη ένας. Συν ένας επιπλέον που στάθηκε μπροστά στο φακό μαζί με την κόρη του. Να έχεις αναμνήσεις από την Ινδία, είπαν. Πώς μπορώ να μην συγκινηθώ;

Ύστερα, έρχεται η εξοικείωση. Μια κάποια άνεση. Προσπάθεια για αληθινή γνωριμία. Εκπλήξεις και ξαφνιάσματα — τα μάτια τους μιλάνε: ένας λευκός, όπως στις διαφημίσεις των εμπορικών καταστημάτων!

Περιέργεια. Χαμόγελα και μετα-εφηβικά χλεύη. Μεταμφιεσμένες αντιπάθειες. Μικρές δόσεις έκδηλης αποστροφής. Υπερηφάνεια, γνήσια και άμεμπτη. Φιλικές προτροπές, χειρονομίες και πράξεις. Μόνο την Αδιαφορία δεν είδα μέχρι τώρα καθαρά. Σα να μην υπάρχει στην Ινδική σκέψη. Μου ταιριάζει κάπως.


Είναι όλα δικά μου τα (συν)αισθήματα αυτά; Η Ινδία, μετέχει; Κατώτερα και Ανώτερα συναισθήματα — ισχύει η ταξινόμηση αυτή; Θέλω πολύ να δώσω χρόνο πολύ στην Ινδία.